#96 Column: Dichterbij, steeds een beetje dichterbij.
door Jeanette van der Meulen
De vroege lente lokt mij mijn kale voorjaarstuintje in die straalt van het speenkruid. Ik scharrel wat rond, raap gedachteloos wat dode stengels bij elkaar en leg ze op de takkenril. De scherven van de kapot gevroren terra- cotta pot schik ik eronder voor de amfibieën die een onderkomen zoeken.
Ik geniet van de koesterende zonnestralen op mijn huid en ik denk “als ik mijn tuin dit jaar nou eens lekker laat gaan”. Ik kijk naar de eerste bladvorming van meidoorn en vlier waar ik zoveel van hou. En net over de schutting staan de appel en perenboom van de buurvrouw al in bloei. Een paar witte en citroengele vlinders fladderen richting brandnetels. Ik hoor zelfs al gezoem en zie bezige bijtjes heen en weer vliegen. Maar kijk…. het rizzelt van de bijen met bruin- rode kontjes in het door mij bij elkaar geraapte insectenhotel. Bedrijvigheid ten top om stuifmeel te verzamelen voor de eitjes die zij in de holle stengels metselen.
Ik ben verbaasd, valt mij dit nu op juist omdat ik wat achterover leun en de tijd neem om te kijken of heeft mijn tuin haar balans gevonden? Het leven zoekt mij op nu ik mijn tuin meer en meer laat gaan alsof het een berm is.
Vergat ik de kracht en samenhang van de natuur?
Wij leven in een tijd van” there are no borders” en maakbaarheid. Door veel te doen voeden wij de illusie alles onder controle te hebben. En dat voelt blijkbaar comfortabel. Het tegenovergestelde – niets doen- ervaren wij als kwetsbaar. En kwetsbaarheid wordt niet gewaardeerd en al snel gelabeld als zwak.
Inheemse volkeren weten wel beter: de keerzijde van kwetsbaarheid is namelijk altijd weerbaarheid en sluit feilloos op elkaar aan als twee kanten van dezelfde medaille. In onze cultuur denken wij weerbaarheid af te kunnen kopen met geld & eigendom. Niets is minder waar, immers weerbaarheid bouwt zich op vanuit het zelf dat persoonlijke kracht en zwakte leert kennen en verwoorden. Om zodoende verbindingen te leren leggen en een helpend netwerk te ontwikkelen waardoor een weerbare gemeenschap gevormd wordt.
Kwetsbaarheid is het hart van leven.
Het is voor ons heel moeilijk om zelfs ook maar de mogelijkheid open te houden dat wij een meer bescheiden rol in het geheel zouden kunnen spelen. Hoogmoed verblindt. Aansluiten op de volheid om ons heen geeft samenhang, rust, ruimte en een passende maat aan ieders inzet. En dan is 1+1= meer dan twee. Hoe zou het zijn als dit niet mijn tweede maar mijn eerste natuur zou zijn? In relatie tot mijn tuin betekent dit mee bewegen en juist nìet achter de behoefte aanrennen om alles nog mooier en meeslepender te maken: bijplanten stekken en voorzaaien … alsof de natuur hier zelf niet toe in staat is.
Niets doen is een kunst op zich en kwetsbaarheid gaat hand in hand met weerbaarheid. Doorgaan op wat er al is en het meest voor de hand liggende doen. Vandaag leerde ik van de bijen dat speenkruid, bloesem en wat eerste paardenbloemen voldoende voor hen is. Met nieuwsgierig en actief kijken blijf ik dankbaar voor de werkelijkheid. Simpel maar niet makkelijk!
Wat een samenhang, wat een heelheid en wat een heerlijkheid
