NB#78 Grote avonturen beginnen klein.

Feestelijk op pad in de eigen tuin. Met een plastic zak aan een touwtje dansend in de oktoberwind of met een zelf gemaakt kistje als een schat onder de arm om zaden en vindsels te verzamelen.

Ogen schitteren en alle zintuigen staan “op scherp”. Wij laten spinnen lopen over een krom gebogen takje…. De zwerm spreeuwen verzamelt zich luidruchtig in de hoge boom in het plantsoentje vlak naast de tuin en blijft niet onopgemerkt. Als zij sierlijk en kwetterend de lucht in glijden bewegen de kinderen mee met de zwerm om net zo mooi te vliegen.

Hoe zou het met de egels in het egelhuis zijn, en wat moeten zij eten nu hun moeder vertrokken is. Als ik hen vertel over de winterslaap die in oktober begint dan rollen de vragen over elkaar heen. Ik teken een egeltje op een papiertje en de sporen die zij achterlaten…en wij gaan op zoek.

Duizend vragen en ontdekkingen op zo`n klein lapje grond rond de KDV locatie. Wat groeit, bloeit en scharrelt er onder onze voeten? Ik geniet mee, de wereld in een notendop… en wonderbaarlijk compleet.

De grote wereld verkleinen– kinderen doen dit van nature- wij volwassenen zoeken deze heelheid terug via bijvoorbeeld meditatie of mindfulness. Maar ook met de mandala of de caleidoscoop vouwen wij onze wereld net zolang in elkaar tot de heelheid er doorheen glanst. Oord van herstel.

Ons verhaal gaat over planten van hier, dieren van hier en mensenkinderen, die hier en nu leven. Nabijer wordt het echt niet! Maar er scharrelt nog iets onder onze voeten wat de relatie met onze ondergrond danig verstoord. Een dichtgeslagen afsluitende laag: het eigendomsrecht.

Onze relatie met grond als eigendom is nog voor veel inheemse volken onbegrijpelijk, Zij zien land namelijk als iets dat behoort tot de gemeenschap en nooit kan verworden tot bezit of privé-eigendom. Inheemse volkeren willen deze kennis- dat de natuur en de planeet een levend geheel zijn- bewaren om het aan ons, die dit begrip verloren zijn terug te geven (Bepkororoti Paiakan, een Kayapo leider uit Brazilië)

Hun woord voor onderwijs is afgeleid van ‘Khumuuzhlekhe’ en ‘Kkhun’ betekent ”mens”: de ambitie is een opgroeiend kind te begeleiden om mens te worden. In de overdracht naar volgende generaties staat het evenwicht met de natuurlijke leefomgeving centraal. Behouden wat de mens “op de tong geschreven staat” ofwel in harmonie leven met jezelf- elkaar- de natuur en de aarde.

“Dit is mijn standplaats” is een Maori gezegde: ik hoor hier thuis en door deze verbinding zijn mijn voeten stevig geworteld in de aarde van mijn voorouders”.

Kunnen wij dit ook met zoveel kracht zeggen? Opnieuw inheems, de wereld verkleinen en persoonlijk maken? Zijn wij in staat ons te ontfermen over de aarde dwars door het idee van eigendomsrechten heen? Te wortelen in onze standplaats en onze sporen achter te laten en een tijdperk in te gaan dat niet gebaseerd is op exploitatie – maar op leren van en met de natuur.

Dan verandert onze relatie met de ondergrond zodanig dat wij net als de kinderen weer nieuwsgierig worden. Opnieuw duizend onschuldige maar krachtige vragen stellen… wonderbaarlijk compleet.

Immers …de aarde is niet van ons maar wij zijn van de aarde!

“…en onze ware moedertaal is de natuur“.

Lees hier verder over deze gedachten:

Boeken:

Anne Wilson Schaef: Woorden op de tong geschreven
Henny Ketelaar e.a.: Planten van hier

Jeanette van der Meulen d.d. 8 oktober 2020