Verslag Zandkastelendag 6 september ’25

Ga met bestuurslid Jurek mee op zijn reis naar zijn allereerste Zandkastelendag van Springzaad…

Zaterdagochtend, 08:00, de wekker gaat! Het is tijd voor de Zandkastelendag van Springzaad! Hups in de kleren, ontbijtje door de mond en tandenpoetsen, klaar? Mooi! Tijd om scheppen, emmers en een heleboel gezelligheid in de auto te laden en op weg te gaan richting Bergen aan Zee, toch wel een dikke twee uur rijden vanaf Limburg. Gelukkig het is zaterdag en het verkeer valt mee dus binnen een gevoelsmatig korte tijd sta je op de Strandweg van Bergen. 

Spullen uit de auto en daar gaan we! Bij Strandopgang Noord en dan naar het noorden was de opdracht, daar zou je een groot zandkasteel moeten zien… En dan… Paniek! Er is helemaal geen zandkasteel, er zijn ook geen vrolijke mensen of druk wapperende Springzaadvlaggen! Oké, rustig het strand afkijken en het hoofd draaien en ja hoor! Wat zien we? Een partytent zo groot dat het bijna een circustent is, vrolijk wapperende vlaggen, een Sigrun die druk staat te zwaaien en een zandkasteel? Of toch niet?

Terwijl we dichterbij komen zien we dat er helemaal geen zandkasteel is. Geen kantelen, geen slotgracht, geen mooie prinses die gered moet worden. Ik zie alleen de contouren van een draak?! 

Maar wat blijkt, een Zandkastelendag betekent dus niet dat je een zandkasteel bouwt maar vooral met elkaar samenwerkt aan en ook weer afscheid neemt van een hele mooie creatie… 

Gelukkig ben ik snel van de schrik bekomen wanneer ik bij de partytent ben aangekomen en door iedereen met vrolijk enthousiasme wordt welkom geheten. Sommige mensen ken ik niet of alleen van online vergaderingen. Met anderen is het juist weer een fijn wederzien na elkaar jaren niet gesproken te hebben. “Wat is het weer fijn om bij Springzaad te zijn”.

Na gezellig gekletst te hebben, is het tijd om aan de slag te gaan, schep in de hand, bouwen maar! Er wordt wat afgeschept, gesjouwd met zand en gebouwd met zand. En langzaam maar zeker komt het resultaat in zicht. Er ontstaat een mooie toren waarvandaan je het hele strand kan overzien en ook heel goed ziet hoe de draak in wording haar eieren beschermt.

Er moet hard worden doorgewerkt, het is al weer vloed en het water komt er aan! Gelukkig is er ook tijd om te netwerken, gezellig terwijl je samen het werk aan het beschouwen ben of terwijl je druk zand wegschept. 

Maar dan is het moment daar, langzaam lopen de geulen vol en komt de zanddraak in aanraking met het zeewater. De schepjes en troffels worden snel bij elkaar geraapt en het moment is gekomen om onze zandcreatie terug te geven aan de zee. Terwijl kinderen druk aan het spelen zijn op de draak neemt de zee langzaam maar zeker steeds een hapje uit onze creatie en nemen wij gelaten afscheid van ons werk.

Tot volgend jaar zee, tot volgend jaar strandkasteel. Wij gaan nog even naborrelen bij het Zeehuis en maken er nog een gezellige avond van waarbij we terugkijken op een geslaagde dag!

Wat mij opviel bij mijn eerste keer Zandkastelendag: ik zag heel veel gezichten die ik al kende, dat betekent dus dat veel van onze nieuwe partners niet te vinden waren bij de Zandkastelendag… wat ontzettend jammer! Dus namens het bestuur nodig ik je van harte uit om deel te nemen aan de Zandkastelendag op zaterdag 05 sept in 2026! Tip: zet hem alvast in je agenda! 

Column – Jeanette Vermeulen

Bij mij in de straat staan geen bomen. Gelukkig kon ik vandaag de tijd nemen om naar het bos te gaan, want voor je het weet zijn de takken kaal. Er was geen wind, ook geen zon, wel ritselde het overal waar ik liep waardoor de stilte nog intenser klonk. 

Veel bomen zijn aan het verkleuren en opnieuw ben ik verrast over hoe verschillend dit gaat.  Sommige voorlopers kleuren vurig geel-oranje, anderen stralen met een paars en wegglijdend groen. Vaarwel groei, bloei, vrucht en zaad, vaarwel seizoen 2025. Je komt nooit meer terug en energetisch keer je weer naar binnen, ook ikzelf. Terugkijkend op wat dit jaar mij bracht zet ook dit zich van nature om in materie, mijn persoonlijke kringloop: een her-inner-Ring rijker.  

Maar goed, geen bomen dus in mijn straat en aangelegde natuur in de omgeving. Polderlandschap met akkers vol graan. Zelfs de bomen in het bos worden vaak (te) regelmatig gesnoeid, omdat het hout geld oplevert voor biomassa. In Lisse heeft de gemeente, naast een parkeernorm ook een bomennorm ontwikkeld. Bravo! Het percentage bomen op het aantal bewoners is vastgelegd en daarbinnen ook het percentage aan wijkers en blijvers. Zo is zeker gesteld dat een deel van de bomen blijft staan en mee kan groeien met de gemeenschap.   

Ons landje is sowieso een delta met bomen zoals wilg, vlier en meidoorn. Maar waar het hier echt om gaat is niet afhankelijk van wàt er groeit maar hoe onze relatie hiermee is. Inheemse volkeren hebben dit voor ons bewaard in rituelen en verhalen. Zo ook onze Surinaamse broeders en zusters, waarbij hun relatie met de Kankantri of kapokboom model staat. Een veteraanboom die met de soms 60 meter hoge kroon boven het regenwoud uitsteekt.  

25 november 1975 werd Suriname een onafhankelijke republiek. Vanwege dit jubileum eert Naturalis- Leiden vanaf 11 oktober de Surinaamse natuur met de tentoonstelling “Het bos van Suriname”. 

Naturalis wil de verbondenheid met dit land onderstrepen en dit 50-jarige jubileum vieren door de grootsheid en diversiteit van de Surinaamse natuur te laten zien. Hoe inheemsen en Marrons in spirituele harmonie met het bos leven: een inspirerend en breder perspectief op natuurbehoud in een tijd van biodiversiteitscrisis

De grond is niet van jou en niet van mij.

De witte man kwam en vroeg “van wie is deze grond?

De inheemse man kijkt rond en zegt “van niemand”

“Oh” zegt hij “als dit land van niemand is, dan neem ik het.

Lloyd Read

Land als onderdeel van jezelf zien. Bomen als levend wezen benaderen, vol verhalen, wijsheden en die doorgegeven van generatie op generatie. Grond die respectvol geleend, gebruikt en verzorgd wordt. In deze relatie kan dus nooit sprake zijn van eigendom zoals bij ons een huis/ perceel grond tot handelsartikel verworden is. 

Armoede en rijkdom komen in een heel ander licht te staan. Armoede is zo niet te weinig geld maar het ontbreken van een gemeenschap. En niet alleen de gemeenschap met de medemens maar ook de verbondenheid met grond onder je voeten & de natuur met alles wat daarin en daarop leeft.  

Geef mij ook zo`n houvast in de fysieke wereld om de doorgaande lijn en opbouw van de gemeenschap te borgen. Dan ziet de wereld er heel anders uit, ben je op je plek waar je ook bent en dan kun je rechtop gaan staan. Inheemsen beschouwen land als een deel van het geheel, een deel van henzelf! Wat een rijkdom. 

” Wij zorgen voor het bos en het bos zorgt voor ons.” De natuur heeft een stem. Kom luisteren!